Rumba

  • takt: 4/4
  • tempo: 28-32 taktów na minutę

Rumba, podobnie jak wiele tańców Ameryki Łacińskiej powstała pod wpływem rytmów, pieśni i tańców pierwszych niewolników afrykańskich, którzy około 400 lat temu zostali przywiezieni na wyspy karaibskie, głównie na Kubę.

Słowo „rumba” odnosi się na Kubie do tańca ludowego i jest pochodzenia hiszpańskiego. Ludowa rumba jest tańcem w wysokim stopniu erotycznym, pełnym gwałtownych i wijących się ruchów bioder, ramion i korpusu. Jest ona również na Kubie tańcem widowiskowym, wykonywanym przez solistki lub grupę dziewcząt na estradzie, albo popisowo na parkiecie przez parę tańczącą w pewnej od siebie odległości.

Na Kubie rumba nosi kilka odrębnych nazw:

  • guaracha – taniec wykonywany w szybkim tempie
  • son – tańczone są w tempie umiarkowanym
  • bolero – tańczone są w tempie wolnym.

Mimo że son jako taniec towarzyski nie posiada wszystkich cech niepohamowanej rumby ludowej, zawiera takie elementy tańca afrykańskiego jak ruch nóg przypominający rozgniatanie karalucha (cucaracha), ruch bioder występuje tutaj bez udziału ramion (pozostałość z czasów pracy niewolniczej, podczas której pozwalano niewolnikom śpiewać; kobiety, które nosiły ciężary na głowie mogły tańczyć wtedy tylko biodrami), obroty w miejscu naśladujące chodzenie dookoła obręczy starego wozu, leżącej na ziemi.

Rumba pojawiła się po raz pierwszy w Europie w latach 1927-1929, ściślej mówiąc – w Paryżu, potem w USA , potem w Londynie.

Rozwój towarzyskiej rumby można śmiało przypisać – nieżyjącemu już dzisiaj – słynnemu londyńskiemu nauczycielowi tańca Pierre Laffite’owi, znanemu w świecie tanecznym pod pseudonimem „Monsieur Pierre”. z pochodzenia Francuz, mieszkał stale w londyńskiej dzielnicy Soho, gdzie posiadał własną szkołę tańca przy Greek Street. Partnerką jego była słynna tancerka i nauczycielka Miss Lavelle. Pierre był nie tylko dobrym nauczycielem i tancerzem, ale także choreografem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Zapoczątkował on bogatą już dzisiaj światową literaturę fachową z zakresu tańców towarzyskich Ameryki Łacińskiej, badając ich pochodzenie, rozwój i folklorystyczne cechy u ich źródeł, w krajach macierzystych. Jeszcze w roku 1934 stwierdził, że istnieją różne style i sposoby tańczenia rumby. Np. w Europie początkujący tancerze tańczyli tzw. rumbę esquare, wykonując trzy kroki w jednym takcie w rytmie: WSS:WSS; Zaś tancerze zaawansowali w synkopowym rytmie:WSS ;

W roku 1936 sekcja tańca towarzyskiego (Ballroom Committee) „Imperial Society of Teachers of Dancing” ustaliła podstawowe kroki rumby, zaznaczając, że tańczyć je należy w rytmie: WSS, przy czym wartość rytmiczna pierwszego kroku jest taka sama jak kroku drugiego . Rumba ta nosiła nazwy: the ballroom rumba; square rumba; rumba. Kubańczycy nazywali ją Sistema Americano„.

Oryginalna kubańska rumba towarzyska dotarła do Europy za pośrednictwem Mr Pierre’a w roku 1947 i przyjęła nazwę „the Cuban ballroom rumba”. Na Kubie ten sposób tańczenia określano „Sistema Cubano„.

W latach pięćdziesiątych niektóre związki taneczne i nauczyciele tańca stosowali następujące podziały tego tańca:

  • rumba europejska;
  • rumba amerykańska;
  • rumba kubańska;

Konflikty nie omijają i świata tanecznego. Spory i usiłowania o ustanowienie jednego sposobu tańczenia rumby, zakończyły się zwycięstwem rumby kubańskiej.

Od kilku lat na wszystkich turniejach tanecznych, włączając w to turnieje o mistrzostwo Europy i mistrzostwo świata, tańczy się tylko rumbę kubańską. Wpływ muzyki jazzowej nie ominął kubańskiej muzyki tanecznej i spowodował powstanie jej nowej odmiany, mambo. Mambo jest nadal muzyką kubańską, tyle że uatrakcyjnioną bogatymi rytmami jazzu. Pod wpływem nowej muzyki powstały nowe interpretacje ruchowe rumby. Tempo uległo dalszemu zwolnieniu, ruchy stały się bardziej leniwe. Mimo przyjęcia przez wszystkie związki taneczne na całym świecie oryginalnego kubańskiego rytmu rumby i odrzucenia stylu amerykańskiego, istnieją jeszcze teoretyczne spory oraz różne nazwy dlatego samego rodzaju tańca: rumba, rumba kubańska, mambo, mambo-bolero. Miarodajną jednak jest nazwa używana przez obie międzynarodowe rady taneczne dla zawodowców i amatorów: rumba.

W turniejach tańczy się wyłącznie rumbę kubańską, na parkietach dancingowych można jeszcze zobaczyć rumbę uproszczoną – square, którą tańczą mniej zaawansowani. Aby tańczyć rumbę w dobrym stylu i właściwym charakterze, należy pamiętać, że:

  • rumba jest tańcem całego ciała, ale barki i głowa pozostają prawie bez ruchu;
  • boczny ruch bioder jest najbardziej charakterystyczną cechą rumby. Wykonując krok prawą nogą, wysuwamy biodra w prawo, przy kroku lewą nogą wysuwamy biodra w lewo;
  • nogi stawiamy z podeszwy na całą stopę. Nie unosimy się i nie opadamy;
  • w zależności od układu figur (których zestaw w wykonaniu zaawansowanych par jest bardzo bogaty), tancerz obejmuje tancerkę prawym ramieniem lub prowadzi ją tylko jedną ręką. Para tańczyć może również w pewnym od siebie oddaleniu, oddzielnie;
  • rumba jest tańcem statycznym. Tańczymy ją prawie w miejscu.

”Tańczyć może każdy” Marian Wieczysty

Zatańczymy razem?

©2022 Wszystkie prawa zastrzeżone Expresja

Tworzenie stron www Veden.pl